Bir kovalamaca ardı sıra
Konmaya yüz tutmuş kanadı kırık kol uzanışı
Kim derdi bunca yürek açımı doğrultmuşken
Kal diyesim gelir de susardı dil...

Derdi tasayı silerdi gönül
Gözlerin serilirken ufkuma il il
Tutarken elimi
Güven, inanç, safi sevgi damlalarca zerk edilir kanıma
Gülerdi yüz, süslerdi dünyamı yüzünün anlamı
Manamı aşar, zirvede çağlayan bir pınar düşerdi canıma

Gelmezdi aklıma kemi dünyanın
Bir gülüşün salınırken poyrazında başımın
Akışı coşar sen kadar sana yakınken kanım
Al bir nefes tutar sanrımı
Can üfler ruhundan cana
Bakar bakar ağlardım
Şükrümden

Seni sana bırakmam der gibi
Al başımdan dağları aş
Kırk cemre düşür bahara
Kur saatini vuslatın
Gel diye diye bakmayayım yoluna
Kal diyecek umudu sar
İplik iplik dokurken sevdayı
Sabahımdan sabahıma

Kar geceleri tutsa da
Yar sularını hasretin zehrinin
Sök başımdan ayrılığı
Gitme kal.
Ben bir denizkızı olayım koyunda, kıyında
Dök yakamozları yağsın sevdadan akşamıma.

Gidilir
Düşe durmaya
Gündüzmüş olsun
Sen ya dört yanım
Düş benim ya..

5.3.2007, Öznur KARAYUMAK