
DÜŞE YAZDIM
Bir kovalamaca ardı sıra Konmaya yüz tutmuş kanadı kırık kol uzanışı Kim derdi bunca yürek açımı doğrultmuşken Kal diyesim gelir de susardı dil...
Derdi tasayı silerdi gönül Gözlerin serilirken ufkuma il il Tutarken elimi Güven, inanç, safi sevgi damlalarca zerk edilir kanıma Gülerdi yüz, süslerdi dünyamı yüzünün anlamı Manamı aşar, zirvede çağlayan bir pınar düşerdi canıma
Gelmezdi aklıma kemi dünyanın Bir gülüşün salınırken poyrazında başımın Akışı coşar sen kadar sana yakınken kanım Al bir nefes tutar sanrımı Can üfler ruhundan cana Bakar bakar ağlardım Şükrümden
Seni sana bırakmam der gibi Al başımdan dağları aş Kırk cemre düşür bahara Kur saatini vuslatın Gel diye diye bakmayayım yoluna Kal diyecek umudu sar İplik iplik dokurken sevdayı Sabahımdan sabahıma
Kar geceleri tutsa da Yar sularını hasretin zehrinin Sök başımdan ayrılığı Gitme kal. Ben bir denizkızı olayım koyunda, kıyında Dök yakamozları yağsın sevdadan akşamıma.
Gidilir Düşe durmaya Gündüzmüş olsun Sen ya dört yanım Düş benim ya..
5.3.2007, Öznur KARAYUMAK

|